Afspraak is afspraak 

De Rechtbank Den Haag had een leuke case te pakken.. Wat als partijen (werkgever en werknemer) 19 jaar geleden een afspraak gemaakt hebben over een ontslagvergoeding? Geldt dat dan ook nu, anno 2026, nog?  

De casus in een notendop 

Werkneemster trad op 3 juli 2006 in dienst bij de ambassade van Oman in Den Haag. In haar eerste contract was een ruime afvloeiingsregeling opgenomen die wel tot 18 maandsalarissen op kon lopen. Daarna volgden nieuwe arbeidsovereenkomsten waarin deze regeling niet was opgenomen, maar waarin evenmin vermeld stond dat de oude regeling niet meer zou gelden.  

Op 23 september 2025 meldt werkneemster zich ziek waarna op 30 november 2025 werkgever de arbeidsovereenkomst heeft opgezegd. Werkneemster vordert in deze procedure de billijke vergoeding én alsnog betaling van de oude contractuele ontslagvergoeding  

Staatsimmuniteit? 

De ambassade verweert zich onder meer met een beroep op staatsimmuniteit. Daar gaat de rechtbank evenwel niet in mee. Op basis van internationaal gewoonterecht (art. 11 VN-Verdrag staatsimmuniteit) geldt: 

• géén immuniteit bij arbeidsgeschillen  

• tenzij de werknemer een functie vervult met overheidsgezag (sovereign powers)  

De vergoedingen 

Dan komt de kantonrechter toe aan de initiële vordering van werkneemster. De kantonrechter oordeelt dat het gegeven ontslag tijdens ziekte de ambassade is aan te rekenen. Anders dan de ambassade stelde, ziet de kantonrechter geen reële bedrijfseconomische grond, noch is er toestemming van het UWV gegeven. Dat maakt dat de ambassade ernstig verwijtbaar heeft gehandeld en er reden is voor toekenning van een billijke vergoeding aan werkneemster. 

Daarnaast is de kantonrechter van oordeel dat de beëindigingsvergoeding moet worden betaald zoals in de oorspronkelijke arbeidsovereenkomst van 3 juli 2006 overeengekomen. Daartoe overweegt de kantonrechter dat tussen partijen niet ter discussie staat dat op 5 december 2007 en 1 juni 2009 nieuwe arbeidsovereenkomsten zijn gesloten, waarin de beëindigingsvergoeding niet is opgenomen. Het ligt evenwel – aldus de kantonrechter - niet voor de hand dat werkneemster met het ondertekenen van de arbeidsovereenkomsten van 2007 en 2009, als zij zich die verslechtering had gerealiseerd, daarmee akkoord zou zijn gegaan. Het is ook niet gesteld of gebleken dat de ambassade werkneemster bij het tekenen van die overeenkomsten op deze verslechtering heeft gewezen.   

De kantonrechter is op grond van het voorgaande van oordeel dat niet is komen vast te staan dat werkneemster met het ondertekenen van de nieuwe arbeidsovereenkomsten van 2007 en 2009 afstand heeft gedaan van haar recht op uitkering van een beëindigingsvergoeding. De beëindigingsvergoeding zoals overeengekomen in artikel 9 van de oorspronkelijke arbeidsovereenkomst is daarom deel uit blijven maken van de tussen partijen geldende arbeidsvoorwaarden  

De vergoedingen van werkneemster worden dan ook grotendeels toegewezen, zijnde een billijke vergoeding € 59.160,97 bruto wegens ernstige verwijtbaarheid en de contractueel overeengekomen ontslagvergoeding van € € 70.755,80 bruto 

NOVO's tip 

Ai, lastig voor de ambassade. Het is altijd verstandig om bij het sluiten van nieuwe arbeidsovereenkomsten goed na te gaan of er in de oude overeenkomst bepalingen staan die wel/niet meer van toepassing zijn of waar je van af wil. Hier ging dat mis, met een forse rekening voor de werkgever. Wil je meer weten over verworven rechten, oude rechten en hoe deze nog van toepassing zijn, neem dan contact op met NOVO Advocatuur en Mediation te Breda, Specialist in Arbeidsrecht. Je kunt ons bereiken op telefoonnummer 076-2056040 en op de mail info@novo-advocatuur.nl